این روزها عجب سروصدایی کرده موضوعات زنان. هرجا می روی حرف از آنهاست. از طرح امنیت اجتماعی و عوارض و عواقب آن تا صحبت های امام جمعه محترم مشهد که بد حجابی را از مصادیق جرم دانسته و با نفی برخورد فرهنگی، خواستار ریشه کنی آن شده است.

از تجمع در دانشگاه سهند تبریز در اعتراض به برخورد با خانم های دانشجو به خاطر پوشش آنها تا درخواست فیفا برای اجازه حضور خانم در استادیوم ها. از سهمیه بندی جنسیتی برای ورود متقاضیان زن به دانشگاههای دولتی که بدون کمترین اطلاع رسانی و انعکاس خبری صورت گرفت و بسیاری را از ادامه تحصیل در رشته های مورد علاقه مایوس کرد تا صفحات حوادث روزنامه ها که نشانگر افزایش قتل های خانوادگی است با این مشخصه که: همیشه پای یک زن در میان است!

همه اینها البته با فرارسیدن گرمای زودرس تابستان امسال اوج می گیرد و شرایط جالبی را فراهم می کند. یادم هست یک نفر می گفت مگر دولت بیکار است که به چند لاخ موی جوانان بند کند؟ حتما شما هم یادتان هست... ولی ...

تازه، به اینها باید میزان حضور خانم ها و دخترخانم های جوان را در انتخابات اضافه کرد که نشانگر بی تفاوتی آنها در پرداختن به مباحث جدی سیاسی است. البته این نقش کمرنگ در عرصه سیاسی بازتابی از نوع نگاه فعلی نسبت به آنان و حق تعیین سرنوشتشان است.  

 در این حال نمی دانم چرا دولتی که با شعار حمایت از جوانان به ویژه ازدواج آنها سر کار آمد،  اکنون علاوه بر بیکاری و گرانی روزافزون شرایطی را فراهم کرده که امر ازدواج  نیازمند شجاعت و عملیات متهورانه و بلکه محیرالعقول شده است. مثلا تهیه مسکن برای زوج های جوان، آدم را یاد تدارک برنامه سفر به فضا با فضاپیمای شاتل می اندازد، نه؟

وضعیت پوشش و عفاف جامعه و میزان دینداری هم که دغدغه جدی طیف مدعی اصولگرایی است از سال های پیش بهتر که نشده، بدتر هم شده و شاهد آن نظرسنجی های مختلفی از جمله آخرین آنهاست که استفاده از مشروبات الکلی برای 25 درصد از پاسخ دهندگان در میان جوانان بلااشکال می نماید. برخی آمارها از داخل مجموعه آموزش و پرورش هم که جای نگرانی های بسیار دارد.  

نمی دانم چرا صدایی از منتقدین تند دولت قبل شنیده نمی شود؟ آنها که در شرایطی بسیار بهتر از اکنون، داد و فغانشان از فساد و فحشا گوش فلک را کر کرده بود حالا کجا هستند؟ آیا این شجاعت را دارند که اعتراف کنند برخوردهای سلبی و محدود کننده و ارشادات نصیحت گونه نه تنها اثری نداشته بلکه وضعیت دشواری را پیش روی جامعه قرار داده است؟

در این میان البته مواضع مترقی حضرت آیت الله صانعی در مصاحبه اخیر خود مایه امیدواری برای بانوان بوده است. آیت الله صانعی با تاکید بر مساوات بین زن و مرد در اسلام خواستار اصلاح قوانین مرتبط با حقوق زنان شدند.

به نقل از وبلاگ  معصومه ابتکار

محمود احمدی‌نژاد در نامه ای گلایه‌آمیز، با انتقاد شدید از آنچه اقدام غیرقابل تفسیر حدادعادل نامید، از وی پرسید: «مسؤولیت افتراء به رئیس‌جمهور به عهده چه کسی است؟»
روز گذشته خبرگزاری‌ها از ابلاغ سه قانون از سوی رئیس مجلس در‌پی استنکاف این وظیفه توسط محمود احمدی‌نژادخبر دادند.

به گزارش آفتاب، متن کامل نامه محمود احمدی‌نژاد به حداد عادل به این شرح است:

جناب آقای دکتر حداد عادل
رئیس محترم مجلس شورای اسلامی
سلام علیکم؛


1- علت تعجیل در این اقدام خلاف قانون چیست؟ به فرض که مطلع شدید که قانونی از 9 ماه قبل ابلاغ نشده‌است؛ آیا شایسته نبود که سه دقیقه وقت نیز برای یک مکالمه ساده تلفنی و سوال از مسؤول مربوطه در معاونت حقوقی رییس جمهور اختصاص می‌یافت و این بدعت ناروا در روابط قانونی و حقوقی کشور پایه‌گذاری نمی‌شد. راستی این همه عجله برای چیست؟

2- مسؤولیت افتراء (استنکاف و خودداری از اجرای قانون اساسی) به رئیس‌جمهور و زمینه‌سازی برای هجمه به او به عهده چه کسی است و چگونه باید به تخلف شما رسیدگی شود و این آسیب چگونه قابل جبران است؟

3- بی‌اعتنایی به قانون اساسی و تخلف از آن به وسیله رییس مجلس قانونگذاری چگونه قابل تفسیر و توجیه است و آیا ضربه به ارکان قانونگذاری کشور محسوب نمی‌شود؟

4- آیا رواست دولتی را که به گناه عدالتخواهی و استیفای حقوق و عزت ملت از ناحیه همه مستکبران و مفسدان تحت شدیدترین هجمه‌ها قرار دارد به بهانه‌های واهی مورد هجوم قرار داد.

برادرانه و متواضعانه عرض می‌کنم که این فرصت‌ها توسط ملت بزرگ فقط و فقط برای خدمت به مردم و صیانت از عزت ایران عزیز اعطا شده‌است. باید مراقبت کنیم که بدخواهان این فرصت را که نعمتی الهی است به نقمت بدل نکنند.

اگر نبود، بدعت تخلف آشکار از قانون اساسی اینجانب هرگز اقدام به این مکاتبه نمی‌نمودم لکن این را برای پاسداشت از قانون اساسی و ثبت در تاریخ ضروری می‌دانم.

از خداوند متعال توفیق همگان را در خدمتگزاری صادقانه به ملت و صیانت از قانون اساسی به عنوان میثاق ملی مسألت دارم.

محمود احمدی‌نژاد